Geschreven door Tim|
zondag 19 december 2010 |4 Reacties
Een uur geleden is de gloednieuwe Volkskrant iPad app gelanceerd. Adjunct-hoofdredacteur Jan ‘t Hart spreekt al van ‘de mooiste krantenapp van de iPad’
‘De nadruk ligt op het zo comfortabel kunnen bladeren door een digitale versie van de papieren krant’, zegt managing-editor Hans Deridder op de website van de Volkskrant. ‘Dit is een app voor digitale immigranten, mensen die nog weten wat een krant is.’
Allemaal mooi, maar wel erg laat, en de Volkskrant is dan ook vrijwel de hekkensluiter. Concurrent De Telegraaf lanceerde zijn applicatie al in augustus van dit jaar, en ook NRC Handelsblad en nrc.next zijn de op een na grootste krant van Nederland voor. Vreemd? Ja. Want de applicatie is een exacte kopie van zijn Belgische tegenhanger De Morgen, die al bijna twee maanden uit is. Beide kranten worden uitgegeven door het Belgische krantenconcern Persgroep, die door twee vrijwel identieke applicaties te lanceren de kosten laag wist te houden. Overigens is ook de website van de Volksrant identiek aan De Morgen. Twee verschillende markten, één website en applicatie.
Het kranten DNA van De Volkskrant en De Morgen komt gek genoeg niet echt overeen. Zoals Trouw een veel serieuzere website en applicatie heeft en De Telegraaf voor veel showbizz en chaos kiest heeft de Volkskrant ook zijn eigen DNA en uitstraling. Komt het dan wel ten goede van de krant als een applicatie simpelweg gekopiëerd wordt, of is een app gewoon een app, zolang hij maar werkt? Laat je reactie en mening hier onder achter!
Geschreven door Tim|
woensdag 29 september 2010 |0 Reacties
Als je de doorsnee journalist naar zijn mening vraagt over de Telegraaf komt er weinig positiefs uit. De krant is onoverzichtelijk, de artikelen zijn inhoudelijk vaak zwak en onjuist, en er is meer aandacht voor de achtertuin van Frans Bauer dan voor serieuze zaken. Sinds de vliegramp in Tripoli neemt niemand de krant meer journalistiek serieus, en de Nederlandse Vereniging van Journalisten laste er zelfs een debat voor in. Toch is de Telegraaf de meest gelezen krant van Nederland, en heeft het een oplage van 584.193 kranten per dag. Hoe kan het dat de bekritiseerde krant zoveel lezers weet te trekken? Volgens Petra van RethinkingMedia ligt het aan de aan de vlugge stijl van de krant. Ze schrijft;
“Heel vroeger dacht ik dat ze bij De Telegraaf niet zo goed wisten hoe ze een krant moesten maken. Smalle stukjes, brede stukken, grote koppen, kleine koppen. Wat een zooitje. Konden ze daar niet goed meten of zo? En waarom lukte het bij NRC Handelsblad dan wel om alles even groot te maken? Hadden ze daar meer geld over voor goede vormgevers?”
De conclusie die zij in het artikel trekt is dat het succes van de krant juist aan het vlugge en snelle karakter van de krant ligt. Een krant die weinig aan zijn opmaak doet zal immers inhoudelijk wel goed zijn? Als je er vlug langsloopt heb je het idee dat die krant door de schreeuwende koppen echt iets belangrijks te vertellen heeft.
Maar ook inhoudelijk is er een lichtpuntje. De Financiële Telegraaf, die dagelijks in de krant te vinden is, is een van de beste financiële krantenkaternen van Nederland. Dagelijks stellen een aantal financiële goeroes hun vragen bij het reilen en zeilen van de Nederlandse economie. Dan de doelgroep. Het over het algemeen rechtse publiek dat de krant bedient smult van blunders, bekende Nederlanders en misstappen van bijvoorbeeld de overheid of justitie. Een gat in de krantenmarkt waar de Telegraaf met volle overtuiging in springt. De openheid tegenover zijn trouwe lezers speelt ook een grote rol in het succes. De krant heeft een sterke mening, en weet die ook aardig onder de aandacht te brengen. Voor sympathisanten is altijd een plekje in de krant, reacties die niet in het straatje passen wordt er vaak uit gefilterd.
Geschreven door Tim|
donderdag 26 augustus 2010 |0 Reacties
Weermannen zijn ongelukkige mensen. Het merendeel van de mensen zapt nog voordat de meteorologen in beeld komen weg, of bediscussieerd druk het net gepresenteerde nieuws met medekijkers. Slechts een aantal keer per jaar hangt heel Nederland aan de lippen van de Erwin Krol en consorten. Op die momenten valt al het wereldnieuws weg, en is er nog maar een ding belangrijk; kan ik wel wel probleemloos naar buiten? Bijvoorbeeld rond de kerst vorig jaar, het hele treinverkeer lag plat, en honderden kilometers aan file stonden door het hele land. Radio 1 maakte er achteraf een mooie reportage over. Het gebeuren werd breed uitgemeten in de journaals, en ook de verwachte scheldparade op de Nederlandse Spoorwegen bleef niet uit. Op een gegeven moment kwam zelfs Balkenende in het nieuws met een opmerking over het weer. Ook nu met het regenachtige weer van de afgelopen dagen zijn ondergelopen tunnels, kelders en wegen het gesprek van de dag in de vaderlandse media.
Maar is weer wel nieuws? Ik vraag me af of iemand het merkt als je de foto’s die op dit moment NuFoto overspoelen bij de volgende grote regenbui weer upload. Of de journaalbeelden van een sneeuwbui uit 1995 zou uitzenden. Het journaalitem van de NOS op 4 december 2011 zou je nu al samen kunnen stellen. Openingsshot van een vastgelopen snelweg, daarna schakelen we over op een basisschool met spelende kinderen eerder die dag, en eindigend met een vertegenwoordiger van de ANWB die zegt ‘dat het nog erg lang gaat duren’.
En daar is hij. Krol. In het beeld die in volle glorie en brede handgebaren het weer voorspelt, ook hij heeft waarschijnlijk alleen maar slecht nieuws te melden voor de automobilisten op de A2. En bij wijze van uitzondering mag de weerman dan ook bij de nieuwslezer aanschuiven. Wordt het nieuws rond het weer voorspelbaar, en is het daardoor geen nieuws meer? En waarom wordt er alleen melding gemaakt van slecht weer? Laat je mening achter in de reacties of stem op de poll.
Geschreven door Tim|
donderdag 8 april 2010 |0 Reacties
Beeld: cameraploeg aan het werk in Irak, foto via Flickr
Moskou. Om acht uur ‘s ochtends ging de eerste bom in de ondergrondse van de stad af. Terwijl de slachtoffers vluchtten, spoedde journalisten, correspondenten en cameraploegen zich naar de rampplek en de metro’s. Om half negen ging daar ook de tweede bom af.
Dan Irak. Daar kwam vandaag via videobeelden naar buiten dat een helikopter van Amerikanen een journalist van persbureau Reuters met een camera als een man met een vuurwapen aanzag, en hem doodschoot. En Vietnam. Daar werd vorige week het lichaam van oorlogsfotograaf Sean Flynn gevonden. In totaal vonden er meer dan driehonderd media mensen de dood in de Vietnam oorlog. En tot slot werd er vorige week bekend dat een verslaggever van de NOS de gevaarlijke Q-koorts tijdens een reportage in een besmette geitenstal heeft opgelopen.
Wordt de journalistiek gevaarlijker, en lopen verslaggevers meer gevaar dan vroeger? Of halen journalisten gevaarlijkere capriolen uit om aan nieuws te komen? De berichten over getroffen journalisten en fotografen doen ons dit bijna geloven. Ook de Italiaanse schrijver Roberto Saviano leeft permanent onder bewaking omdat hij in zijn boeken een aanklacht tegen de Napolitaanse maffia uitschreef. Risicojournalistiek of niet?
De persberichtencultuur
Experimenteel journalist Joris Luyendijk schreef in zijn boek ‘Het zijn net mensen‘ over de voorgeregiseerde-persberichten journalistieke cultuur die er ontstond in medialand. Een bezoekje aan een gevaarlijke terroristenleider was vooraf uitgestippeld en de glans van het onderzoeken was er volgens hem totaal vanaf. Toch zijn er journalisten die er uit springen, en de persconferenties liever mijden en op avontuur uit gaan. Zo reed fotograaf Flynn op een motor – en nogal roekeloos – dwars langs de vuurlinies in de Vietnam-oorlog. Maar een verhaal had hij wel.
Nieuws over gevaren, rampen, oorlogen en aanslagen blijft voor de nieuwsconsument hoe dan ook het interessantste. Toch zit de doorsnee redacteur achter zijn bureau constant de website van het ANP te verversen. Wie een echt verhaal wil trekt er op uit. Het lijkt wel alsof iets pas nieuws is als het in een persconferentie is gezegd, of bevestigd. Zo ondervond ook RTL Nieuws verslaggever Frits Wester bij de moord op Milly Boele. Hij kreeg een hoop kritiek over zich heen omdat hij de ‘primeur’ rond de omstreden zaak had.
De persberichten en persconferenties dwingen journalisten wel tot het uithalen van ‘gevaarlijke’ capriolen. Politici mogen zich nergens over uitlaten van hun spin doctors en bedrijven zijn door hun ingewikkelde communicatieafdelingen vrijwel onbereikbaar, om over de overheid nog maar te zwijgen. Geregisseerd nieuws. Slechts persberichten en hun vaak bijbehorende conferenties geven uitsluitsel en zijn tegenwoordig als goede bron te gebruiken.
Primeurs en exclusief nieuws vragen blijkbaar nu eenmaal om risico- en amorele onderzoeksjournalistiek.
Geschreven door Tim|
donderdag 4 februari 2010 |0 Reacties
Het programma Newswipe op BBC Four belicht alle kanten van de Engelse nieuwsmedia. Hoe de media berichten over de financiële crisis, en waarom de Engelse tabloids de eeuwige roddels zo interessant blijven vinden. Ook het standaard format voor het een nieuwsitem waarbij toevallige voorbijgangers hun hart kunnen luchten, en de cameraman aan het einde van het item de camera heel typisch langzaam wegdraait en inzoomt op een object blijft niet ongedeerd.
Nextcolor is het open blogplatform van toekomstige jonge journalisten over de Nederlandse nieuwsmakers en nieuwsbrengers van vandaag. Een breed blogmagazine over de nieuwe mediawereld van morgen.
