De meerwaarde van Facebook voor journalisten

Geschreven door | dinsdag 13 september 2011 | 0 Reacties

De toegevoegde waarde van Twitter voor journalisten mag dan nu wel bewezen zijn. Vliegrampen, oorlogen verslagen door burgers en ander breaking news komt sneller door via Twitter dan welk kanaal dan ook. Toch blijft het nog grotere Facebook achter als het gaat om het snel delen van nieuws. Veel verder dan een simpel ‘like’ knopje onderaan een pagina komen de meeste websites niet en de bescheiden revolutie die Twitter teweeg bracht laat op Facebook dus vooralsnog op zich wachten. Het besloten karakter van Facebook staat het zoeken en delen van nieuws simpelweg in de weg. Tot vandaag.

Facebook introduceerde een aantal maanden geleden al ‘social journalism’. Over de hele wereld nodigde het Amerikaanse sociale netwerk journalisten uit om workshops te volgen hoe Facebook te gebruiken om nieuws te vergaren en ook weer te verspreiden.

Een van de vroege successen van social journalism is het Amerikaanse NPR.org. Zij wisten het snel voor elkaar te krijgen via Facebook 1,9 miljoen mensen aan zich te binden en via dat kanaal hun verhalen de wereld in te helpen. Ook versloeg Nicholas D. Kristof van The New York Times de oorlog in Egypte op zijn Facebook pagina en Al Jazeera kan live worden gekeken op Facebook. Voor kleinere lokale nieuwsmedia begint het realistisch te worden om hun hele website weg te gooien en naar Facebook te verhuizen. Waarom ervoor zorgen dat het publiek naar jou komt als het ook andersom kan? Rockville Central, een lokale krant uit Washington maakte deze stap begin dit jaar al.

Maar niet alleen voor het verspreiden van nieuws is Facebook een uitgelezen kans, ook voor het vinden van bronnen, waardevolle tips, relevante personen, opinie en onderzoeken in de vorm van polls is het sociale netwerk een goudmijn.

De resultaten zijn niet mis, de door Facebook getrainde mediabedrijven genereren 300% meer verkeer vanaf het netwerk. Al met al biedt social journalism geweldig veel kansen die Nederlandse media nog niet met volle overtuiging inzetten. Volkskrant plaatst wel zijn artikelen door, NRC Handelsblad zet soms een tweet neer, en de NOS heeft helemaal geen Facebook pagina. Werk aan de winkel!

Alleen nog maar solliciteren bij de krant via Twitter

Geschreven door | maandag 12 september 2011 | 0 Reacties
Re Twitter job apps. Why would you want to work for someone who can't be bothered to open a CV? @
12 September 2011 15:39 15:39 via webReplyRetweetFavorite
@mattholehouse
Matthew Holehouse

 

Goed nieuws voor twitteraars die zichzelf goed in 140 tekens kunnen verkopen. Alan Geere. de hoofdredacteur van de Britse krant ‘The Essex Chronical’ zoekt nieuwe journalisten en is de kantjeslange  sollicitatiebrieven die elke dag binnen komen meer dan zat. Op zijn blog schrijft hij;

“They’ve got 140 characters to tell me what they can do and why I should consider them”

Komt al enigszins lui over, maar ook enig vertrouwen in de gigantische overvloed aan nieuwe journalisten die van hun opleiding komen heeft Alan Geere niet.

“I keep getting told there is an over-supply of qualified people wanting to do journalism. Well, maybe there is but there’s definitely not an over-supply of people who are any good.”

Is het doel van mr. Geere de nieuwe media inzetten om nieuwe aanwas sneller een kans te geven om bij de krant aan de slag te kunnen, of is het vooral een middel om de boot af te houden en sollicitanten ‘dan maar op de social media’ te laten solliciteren?

Innovatief solliciteren of een luie hoofdredacteur?

Koning Murdoch de tweede

Geschreven door | woensdag 20 juli 2011 | 0 Reacties

Foto: Jedd Goble

Volgens het Amerikaanse zakentijdschrift Forbes is hij de dertiende machtigste persoon op aarde. Zijn bedrijf News Corporation heeft kranten, tijdschriften, entertainmentbedrijven en televisiezenders in vele landen waaronder het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Australië en ook in Nederland. Op de bank heeft hij omgerekend ongeveer vier miljard euro staan en zijn steun aan politici is vaak van doorslaggevend belang geweest, zo steunde hij de huidige eerste minister van het Verenigd Koninkrijk, David Cameron, maar ook zijn voorgangers Tony Blair en Margret Tatcher en in de VS ondermeer Bill Clinton.

Deze tachtigjarige machtige multimiljardair heet Keith Rupert Murdoch. Maar, ook met een aandelenportefeuille van heb ik u daar is niet alles in het leven van Murdoch koek en ei. Voor hen die net terugkomen van een zonnige strandvakantie aan de Franse plage, zijn natgeregend op de Veluwe of om te voorkomen dat ze worden platgegooid met komkommernieuws de televisie in de vakantie maar even uit laten staan: er is iets aan de hand. Zoals wel vaker gebeurt bij de oudere medemens ziet opa Murdoch om zich heen veel mensen verdwijnen. Les Hinton en Rebekah Brooks, respectievelijk krantenman en –vrouw in de VS en het Verenigd Koninkrijk, behoorden tot voorkort tot de inner circle rond Murdoch maar stapten op vanwege het afluisterschandaal rond de inmiddels opgeheven Britse tabloid News of the World.

Gisteren bekende Murdoch tijdens een zitting van een onderzoekscommissie van het Britse parlement, waar hij samen met zijn zoon verscheen dat het de nederigste dag van zijn leven was. Nota bene: dat was nog voordat hij door een man uit het publiek een taart van scheerschuim in zijn gezicht geworpen kreeg. Tijdens de hoorzitting leek het alsof Murdoch zijn bedrijf zelf niet meer onder controle heeft. Meerdere malen werd hij door zoonlief James gesouffleerd, en nog wist hij op vele vragen geen antwoord te geven. Echter, de methoden van Murdoch zijn eerder sluw geweest, dus het zou kunnen dat hij dat speelde. Misschien om wat sympathie van het publiek terug te winnen, of om te laten zien dat ze het ‘gemene’ News Corp. niet hoeven te vrezen.

Ook in Nederlandse media wordt de vraag gesteld wat de toekomst van News Corporation is, en of Murdoch niet beter kan opstappen als onbetwist leider van de News Corp. troepen. Zelf wil Murdoch niets van wijken weten. Hij is het niet, maar de mensen die hij vertrouwde, die verantwoordelijk zijn voor het afluisterschandaal. Gezien de leeftijd van de mediabaas, en zijn al dan niet gespeelde geestelijke gesteldheid lijkt zijn aftreden toch niet meer lang op zich te laten wachten.

Na het opstappen van Les Hinton lijken er twee mogelijke troonopvolgers over te zijn gebleven. Allereerst de relatief bekende James Murdoch, zoon van die samen met Murdoch senior werd gehoord door de Britse parlementaire onderzoekscommissie. Toch lijkt hij niet de beste kaart in hand te hebben. Eerder al werden de Murdochs ervan beschuldigd dat James voorrang zou krijgen bij het toekennen van de hoogste post binnen de Britse broadcastorganisatie BSkyB, welke Murdoch voornemens was volledig over te nemen, maar waar hij vanaf heeft gezien na het afluisterschandaal. Na zoveel negatieve publiciteit is het aannemelijk dat het bedrijf daarom niet voor James kiest. Daarnaast zou Murdoch junior nog niet klaar zijn voor de baan.

Betere kansen heeft Chase Carey, de onbekende Chief Operating Officer en president van News Corporation. Als linkerhand van Rupert Murdoch kent hij het bedrijf van binnen en van buiten. Door oud-collega’s wordt hij getypeerd als iemand die met een meubelstuk kan gooien om te bereiken wat hij wil. Vaker wordt gespeculeerd dat Carey de hoogste functie binnen News Corp. van Murdoch overneemt totdat James Murdoch er klaar voor is.

Rupert Murdoch hoeft in ieder geval niet meer te zoeken naar een afscheidscadeau aan zijn publiek; het opvullen van de nieuwsvrije zomer met het afluisterschandaal voldoet.

Is de NOS nog wel een kwaliteitsomroep?

Geschreven door | dinsdag 12 juli 2011 | 0 Reacties

Als wij in Nederland één betrouwbare omroep hebben voor het nieuws, is het de NOS wel. Maar de laatste tijd begin ik me steeds meer te schamen dat wij het van hen moeten hebben. Het verliest kwaliteit met de minuut.

Een kleine week geleden kwam de verbaasdheid weer in me naar boven. Het stadion van FC Twente was ingestort, en dat was het eerste item van het 8 uur journaal. Vervolgens besteed de omroep er vijf minuten gehakkel aan, en ben ik nog niet veel wijzer. In één minuut had ikzelf evenveel informatie kunnen vertellen, en onze kwaliteitsjournalisten besteden daar vijf keer zoveel tijd aan.

Gister was het weer zover. We weten allemaal dat de Tour de France bezig is, en tot mijn grote verbazing opent het journaal met de wielerronde. Ongelooflijk, was dat echt het grootste nieuws van de dag? Moet het journaal daar vier(!) minuten mee openen?  Sowieso is het niet normaal hoeveel aandacht de NOS besteed aan de Tour, aangezien het wielrennen in zijn algemeen amper aandacht krijgt. Ik kan me herinneren dat tijdens de Giro telkens maar een paar minuuten aandacht was in het sportjournaal. Tijdens de Tour zenden ze het live uit, besteden ze er in zowel het journaal als het sportjournaal veel aandacht aan, en hebben we ook nog eens de avondetappe. Dat lijkt mij een scheve verhouding.

Daarnaast zie ik regelmatig onderwerpen passeren die niet interessant genoeg zijn voor het journaal. Heel leuk dat de NOS daarover wilt berichten, maar dat hoort niet via het journaal. Er zijn ook programma’s als Één Vandaag voor de wat langere, minder actuele items. Om op die manier het journaal op te vullen is onnodig. Ze streven er ook naar om in elke uitzending meerdere binnenlandse items te hebben, en ook dat gaat ten koste van de kwaliteit. Wat maakt het uit dat er alleen maar buitenlands nieuws wordt uitgezonden als er niks in Nederland is gebeurt?

Ook verklaart de NOS Nederlanders bijna tot heilig. Er is iemand verdwaald in Frankrijk, en er is weer een half journaal gevuld. Als ergens in de wereld een vliegtuig neerstort en er is maar één nederlander bij betrokken word het verteld als wereldnieuws. Ook tijdens de tsunami in Indonesië was het zover. Honderdduizenden doden, maar een aantal Nederlanders die overleden zijn krijgen alle aandacht. Laat dat soort dingen alstjeblieft aan de RTL, en ga belangrijk nieuws zoeken. Nederlanders zijn geen goden. Tuurlijk is het logisch dat je meer aandacht besteed aan binnenlands nieuws, maar momenteel is het gat gewoon veel en veel te groot met de rest van de wereld.

En mocht er niet genoeg nieuws zijn om 25 minuten te vullen, doe het dan ook niet. Behandel alleen de zaken die er toe doen, en laat de rest achterwege. Klein nieuws uitrekken werkt niet, en groot nieuws inkorten is ook geen optie. Het handigst zou dus zijn om het journaal en een actualiteitenprogramma, bijvoorbeeld Één Vandaag, samen in een uur te stoppen, en dan de lengte van het actualiteitenprogramma laten afhangen van het journaal. Als het journaal een half uur duurt, is er nog een een half uur voor het andere programma. Zo blijft het journaal de hele tijd interessant, en blijft de kwaliteit gewaarborgd.

De NOS brengt eigenlijk helemaal geen actualiteiten. Ze geven de kijker wat ze willen zien. Als wij als Nederland bij de beste vijf kenniseconomiën willen horen, zal dit moeten veranderen. Wij staan momenteel achtste, en als wij niks vernieuwends te zien krijgen, zullen we er ook niet snel op vooruit gaan. Geef ons zicht in zaken die er toe doen in de wereld, en interesseer de kijkers in belangrijke kwesties in de wereld. We hebben voor leuke weetjes, en onnozel nieuws altijd het internet nog. De NOS moet zich professioneler opstellen en leren keuzes te maken.

NOS, ga jezelef drie keer in de rondte schamen, en als een speer de kwaliteit terugbrengen. Verbeter het niveau, en bericht over zaken die er echt toe doen.

Wat vinden jullie van het afgelopen journaal na dit artikel gelezen te hebben? Laat het weten in je reactie

Gelooft u het antwoord van de journalist?

Geschreven door | zaterdag 25 juni 2011 | 0 Reacties

De Anne Vondelingprijs wordt ieder jaar uitgereikt aan een journalist die in staat is de Haagse politieke toestanden op een heldere manier te beschrijven aan zijn of haar publiek. Als gemiddelde krantenlezer en Nieuwsuurkijker gebeurt het mij niet vaak dat een item of artikel direct helderheid verschaft over de beslommeringen van de Haagse soapies. Toch schijnen enkelen ertoe in staat te zijn, anders dan hun collega’s dus wel een helder beeld te geven van de ondergrondse politieke wereld die zich rond het Binnenhof concentreert. Zij verdienen een lintje, maar krijgen de Anne Vondelingprijs.

Dit jaar was deze eer weggelegd voor De Volkskrantcolumnist Martin Sommer voor zijn columns in de zaterdageditie van de krant. Bij het in ontvangst nemen van de prijs ging Sommer in op de kritiek op zijn beroepsmaatjes. In zijn rede, waarvan de tekst donderdag in De Volkskrant werd afgedrukt merkt Sommer op dat de laatste jaren steeds stevigere kritiek te horen is die zich vooral focust op de verstrengeling van belangen tussen voorlichters, lobbyisten, journalisten en politici. Joris Luyendijk speelt in die stroom van kritiek een hoofdrol. Nadat hij in zijn boek Het zijn net mensen de verslaggeving uit het Midden Oosten, die hij zelf voor onder meer de NOS jarenlang verzorgde vanuit Cairo, Beirut en later Oost-Jeruzalem werd Luyendijk gevraagd om een maand mee te lopen onder de ‘Haagse kaasstolp’ als Nieuwspoortrapporteur, wat resulteerde in het boekje Je hebt het niet van mij, maar…. Politicoloog en religieus antropoloog Luyendijk spaart daarin geen onderdeel van de nieuwsmotor in de vierkante meter rond het Binnenhof.

Die kritiek wordt echter gegeven zonder dat daar feitelijk argumenten voor te vinden zijn, aldus Sommer in zijn rede. Daarnaast vindt hij dat de enige zware kritiek de afgelopen jaren niet van Luyendijk maar van oud GPD-chef Frits Bloemendaal komt, zo zegt de columnist in een gesprek op Radio 1. Bloemendaal, die in zijn tijd als hoofd van de Haagse afdeling van de GPD te maken had met ambtenaren van het Ministerie van Sociale Zaken die in het computernetwerk van de GPD rondneusden, schreef het boek De communicatieoorlog over overheidscommunicatie en de daarvan uitgaande beïnvloeding. Maar ook van de kritiek van Bloemendaal is de journalistenwereld niet echt onder de indruk.

Voor het publiek, waar het in de basis natuurlijk allemaal om draait wordt het er niet duidelijker op. Journalisten wordt al snel een bepaalde autoriteit toebedeeld waardoor het gros van de eerdergenoemde trouwe krantenlezers eerder iets aanneemt van een journalist dan van een willekeurig ander persoon, zoals dat ook werkt bij bijvoorbeeld wetenschappers. Het is bijna vanzelfsprekend dat journalisten uit zelfprotectie de boot afhouden en niet direct toegeven aan de kritiek.

Een fictief voorbeeld: In de wereld van de baggerwerkzaamheden zijn een aantal grote spelers. Klokkenluiders en onafhankelijke onderzoekers publiceren een boek waarin staat dat er veel chemicaliën vrij komen bij de wijze waarop de grote Nederlandse en Belgische baggeraars te werk gaan. Direct komt een grote baggeraar met een antwoord waarin hij het opneemt voor de hele sector. Hij stelt in een genuanceerd antwoord dat de baggeraars altijd oog hebben voor de omgeving en het milieu en dat van het vrijkomen van chemicaliën nooit aan de orde is geweest. Gelooft u het antwoord van het baggerbedrijf?

Of de kritiek van Luyendijk, Bloemendaal en vele anderen nu terecht is of niet, ze word wel erg gemakkelijk weggehoond. Journalistiek, en juist de politieke verslaggeving is een essentieel deel van de democratie. Het zou ons goed staan als we onszelf tegenover de kritische noot een serieuzere houding aanmeten.