nextcolor

Online magazine Hard//Hoofd wil àl je geld

Tim — Fri, 04 Nov 2011 20:55:35 +0000

De dames en heren achter het online journalistiek en culturele podium Hard//Hoofd willen 30.000 klinkende euro’s bij elkaar slepen om onder andere het ontwerp van hun online magazine te verbeteren en meer audio- en videoproducties op te zetten. De afgelopen twee jaar hebben zij het internet verrijkt met de nu al legendarische verhalen achter de advertenties in de AH en nog honderden andere scherpe journalistieke verhalen. Zelf claimen ze in het gat te springen waar de oude media te ouderwets voor zijn, en de nieuwe media te vluchtig en oppervlakkig. En dat lukt ze verdomd goed.

Kortom: ze verdienen het de centjes binnen te halen. Wat je er voor terug krijgt? Je kunt onder andere kiezen uit handgeschreven ansichtkaarten, tickets voor een feest of persoonlijke muziektips, voor wie er op zit te wachten. Bovendien houd je een groeiend (gratis) journalistiek platform alive en kicking. Schaamteloze reclame voor degene die het verdienen: houd Hard//Hoofd hard.

Niet overtuigd? Bekijk vooral dit filmpje.

De lezer bepaalt het belangrijkste nieuws met NRC Big Board

Tim — Wed, 02 Nov 2011 18:58:24 +0000

Al eerder was daar ‘NOS Pulse‘ waarmee je als een stoïcijnse beurshandelaar het nieuws kunt volgen. Ook de New York Times experimenteerde met hun Times Wire Nu komt ook NRC met een internetapplicatie waarmee live de cijfertjes en statistieken van de artikelen op nrc.nl gevolgd kunnen worden. Handig? Of vooral toch een leuke gimmick voor de grootste nieuwsverslaafden onder ons?

Tegenhanger NOS Pulse is nooit succesvol geworden onder het grote publiek, en waarschijnlijk valt na een kleine piek NRC Big Board hetzelfde lot ten deel. Toch is het concept er achter zeker interessant. Want door niet de redactie het belangrijkste nieuws te laten kiezen, maar de lezers zelf (onbewust) een selectie te maken tussen wat wel en niet interessant is krijg je een beter beeld van wat er speelt in het nieuws.

Ook Koen Smeets van NRC Media vat het nut van de applicatie zo samen.

@tmarringa als lezer kun je in één oogopslag zien wat anderen op dit moment leuk, interessant en/of belangrijk vinden #momentgeist cc @xiffy

2 November 2011 16:36 16:36 via Echofon ReplyRetweetFavorite

@stronk

Koen Smeets

Om niet net zoals NOS Pulse tot een duister hoekje van het internet te worden verbannen zal NRC het concept prominenter moeten inzetten – bijvoorbeeld op de voorpagina van nrc.nl-, en er echt een toevoeging van moeten maken. Ben benieuwd of NRC het wel lukt, en de lezer in de toekomst de headlines van het nieuws bepaalt.

Fast Moving Targets brengt het medialandschap in kaart

Tim — Wed, 02 Nov 2011 13:15:45 +0000

Je zou het als een ode aan Nederlands grootste internethelden kunnen zien; webplatform Fast Moving Targets. Elke dinsdagavond schuiven grote namen aan bij Erwin Blom en Roeland Stekelenburg om te praten over hun grootse plannen en prachtige avonturen in de journalistiek en nieuwe media. Een platform over de toekomst van het Nederlandse medialandschap. Zeker een aanrader als je op zoek bent naar een flink portie inspitratie!

Een aantal tips? Naast Top Names dat elke dinsdag live te volgen is, zijn ook de design sectie en interessante casussen een aanrader.

Met 130 kilometers per uur aan je studie werken

Tim — Wed, 02 Nov 2011 12:19:02 +0000

Architect Rem Koolhaas stelde het al in NRC Lux vorig weekend: een vliegtuigstoel is de ideale werkplek. Geen bereik op je telefoon, geen internet en geen andere excuses voor afleiding dan domweg uit het vliegtuigraam te staren. Eigenlijk is iedere student is op zoek naar zo’n ideale werkplek. Het te rommelige studentenhuis met afleiding in een klein hoekje, of de te drukke school waar het internet steeds uitvalt zijn simpelweg geen goede werkplekken. Maar terwijl meneer Koolhaas met achthonderd kilometers per uur door de lucht zoeft zit een wekelijks enkeltje Amsterdam – Barcelona er voor de hardwerkende student (helaas) niet in.

Gelukkig is elke student gezegend met een gratis Studenten OV. De intercity vanuit Utrecht naar Groningen of Leeuwarden is vanaf nu dan ook omgedoopt tot mijn favoriete werkplek. Doordat de NS een jaar geleden het internet in de intercity treinen introduceerde kun je met een laptop op het opklaptafeltje in de stiltecoupé prima samenvattingen typen, opdrachten maken of leren voor tentamens. Eenmaal op je eindbestemming aangekomen koop je een broodje, verstuur je een ansichtkaart naar je ouders en neem je dezelfde trein weer terug.

Een gratis tip, zomaar vanuit de intercity vanuit Groningen naar Utrecht.

De religieuze dimensies van Steve Jobs en Apple, ofwel het Appleïsme

Thom — Thu, 06 Oct 2011 15:17:32 +0000

In het boek Godsdiensten van de wereld hanteert godsdienstwetenschapper Ninian Smart zeven religieuze dimensies, die volgens hem toepasbaar zijn op religies en wereldbeschouwingen. Kort samengevat komen de dimensies neer op het volgende:

De praktische/rituele dimensie omvat de vaste gebruiken en gedragspatronen, zoals offers, meditatie, etc.
De emotionele/ondervindingsdimensie heeft betrekking op de mystieke betekenis, de innerlijke zoektocht van de mens, het bidden.
De verhalende/mythische dimensie omvat de wijze waarop men omgaat met verhalen/mythen. Scheppingsverhalen, maar ook geschiedenis. Mondeling en/of schriftelijk.
De doctrinaire dimensie staat voor de leerstellingen, ideologie, zoals de Drie-eenheid binnen de Katholieke kerk, of het geloof in één god. Deze dimensie omvat tevens de visie op de mens.
De morele dimensie staat voor de normen en waarden van een religie, het systeem van regels en wetten zoals de Tora en Shari’a, de Gouden Regel.
De sociale/institutionele dimensie omvat de wijze waarop de religie is georganiseerd, bijvoorbeeld een formele organisatie (Rooms-Katholieke Kerk) of een persoonsgebonden organisatie (charismatisch).
De materiële dimensie omvat uiterlijkheden, gebouwen, kunst, etc, maar ook verschillende omgevingsfactoren, zoals heilige bergen.

Nu is het zo dat wetenschappers al eerder hebben aangetoond dat Apple wordt beleefd wordt als een religie, maar zijn de bovenstaande dimensies ook van toepassing op Apple en zijn Messias? Gezien de emotionele reacties op het overlijden van Steve Jobs, lijkt vandaag de dag bij uitstek om dit uit te zoeken.

Praktische/rituele dimensie:
Deze dimensie wordt vanzelfsprekend gekenmerkt door het kopen van de dure producten van Apple, een vorm van een financieel offer in ruil voor een goddelijk product. Een andere religieuze praktijk is het belachelijk maken en bekritiseren van producten van Microsoft. Wat betreft het rituele aspect kan men verder kijken naar de lange wachtrijen bij Apple-stores ten tijden van de lancering van een nieuw product, maar ook de hypes rond nieuwe producten in het geheel. Met betrekking tot het heengaan van Steve Jobs, kunnen ook het kaarsjes branden en bloemen leggen bij Apple-stores tot deze dimensie worden gerekend. Tenslotte zijn de bedevaarten naar Apple-stores natuurlijk alom bekend. Er bestaan vrijwel geen aanhangers van het Appleïsme die nooit in hun leven hebben deelgenomen aan een dergelijke bedevaart.

Emotionele/ondervindelijke dimensie:
Deze dimensie heeft enige overlap met de hierboven beschreven dimensie. De emotionele reacties op de dood van Steve Jobs, de hysterie rond de lancering van nieuwe producten en de massale teleurstelling na het uitblijven van de iPhone 5 tijdens de presentatie van 4 oktober jongsleden kunnen allemaal worden gezien als emotionele aspecten van de religie van het Appleïsme. Menig Apple-fanboy zal zijn innerlijke zoektocht naar zelfvertrouwen en zelfrespect niet los kunnen zien van zijn Apple-producten.

Verhalende/mythische dimensie:
Het belangrijkste verhaal rond Apple is toch wel dat van de oprichting door o.a. Steve Jobs, gevolgd door het ontslag van Steve Jobs, de bijna val van Apple en daarna de Grote Wederopstanding na de terugkeer van Steve Jobs bij het bedrijf. Dit verhaal van mythische proporties prijkt op een dag als vandaag op alle grote nieuwswebsites en kan worden beschouwd als het belangrijkste verhalende aspect van de religie.

Doctrinaire dimensie:
De leerstellige dimensie valt uiteen in drie kenmerken: een nadruk op esthetica, de ene grote god (Apple) en zijn Drie-eenheid (de vader, zijnde Steve Jobs, de zoon, zijnde Apple en de heilige geest, zijnde nog een keer Steve Jobs).

Morele dimensie:
De normen en waarden van het Appleïsme bestaan voornamelijk uit de binaire oppositie tussen Apple (goed) en Microsoft (kwaad). Gelovige trachten het kwade te beteugelen met boycots en het goede te bevorderen met aankopen.

Sociale/institutionele dimensie:
Deze dimensie bestaat uit een netwerk van relaties tussen Apple en de gelovige, bijvoorbeeld in de vorm van nieuwsbrieven en veel bezochte lanceringsevenmenten, maar ook Apple Care. Dit laatst genoemde is een soort lidmaatschap, waarbij de gelovige een aflaat koopt voor het geval zijn of haar Apple-reliek het defect raakt. In dat geval beloofd het Appleïsme de gelovige bij te staan. Het prediken van het Appleïsme wordt uitgevoerd door de medewerkers van Apple-stores, maar ook medianerds als Alexander Klöpping. Zij kunnen worden gezien als de priesters en bedelmonniken van het geloof.

Materiële dimensie:
De materiële dimensie is misschien wel de belangrijkste dimensie van het Appleïsme. Denk aan de vele Apple producten, Apple Stores en het nieuwe hoofdkwartier in UFO-stijl dat Apple bouwt in Cupertino. De materiële erfenis van Steve Jobs is ongekend.

Conclusie:
De conclusie is aan jou: kunnen Apple en Steve Jobs worden beschouwd als een religie? Laat je mening achter in de comments!

Volkskrant 90 jaar, maar haalt het ook de 100?

Tim — Mon, 03 Oct 2011 10:01:02 +0000

“Als ik een conclusie mag trekken zou ik zeggen dat de Volkskrant springlevend is” zei Philip Freriks gisteren bij de boekpresentatie en borrel ter ere van 90 jaar Volkskrant. Vanuit de zaal keken rond de honderd 60 plussers hem gerustgesteld aan. Het korte oproepje op de voorpagina van de zaterdagkrant leverde 70% grijze lezers op, 29% Volkskrant journalisten, vier studenten en ik. De vragen die de gasten op het podium voor hun kiezen kregen waren dan ook in de trein vanuit Zuid-Laren, Kampen of Purmerend zorgvuldig op papiertjes geschreven, en moest en zouden gesteld worden op de bijeenkomst.

“Ja, hallo, mevrouw Janssen hier uit Bennebroek. 60 jaar lid. Ik wilde graag melden dat ik mijn zaterdageditie nu toch wel erg dik vind worden. U moet weten, dat was vroeger wel anders.”

De onderwerpen die op het podium behandeld werden gingen dan ook allemaal over vroeger. Hoe het ooit was ‘bij de krant’. Aan het publiek in de zaal kon je perfect aflezen hoe de krant er vandaag de dag voor staat en wie zijn lezers zijn.

“Ik denk altijd aan mijn moeder als ik een artikel voor de krant schrijf.”

Aldus de chefs van de Haagse redactie, binnenland en het katern V. De krant die druk bezig is jong Nederland te bereiken richt zich niet op nieuwe aanwas, maar op de moeders van ons land. Ik vraag me af hoe het er over 10 jaar uit ziet, als de Volkskrant zijn 100ste verjaardag viert. De krant is dan allang geen statige meneer meer, maar een bejaarde opa.

Slaperige forenzen en simpele krantenkoppen: de theorie achter internationale organisaties

Tycho — Thu, 29 Sep 2011 16:40:13 +0000

Een koude woensdagmorgen kust voorzichtig de wereld wakker, terwijl het in mysterieuze mist gehulde landschap voorbij schiet vanachter de beslagen vensters in de betrekkelijk rustige treincoupé. De slaperige forenzen, die op het kruispunt van verlangen naar een warm bed en nieuwsgierig naar een nieuwe dag staan, bladeren rustig door de ochtendkranten. Een vlugge blik leert ons dat de NAVO verwikkeld is in een complexe situatie in Libië, waar de warme klanken van de revolutie door de straten van Tripoli rollen. De VN daarentegen kampt met een geheel ander probleem: Israel en Palestina bepalen in hoge mate de agenda door een conflict van decennia oud nieuw leven in te blazen. Ondertussen koprolt het IMF van persconferentie naar persconferentie, in een ultieme poging om het economische geweld van de Europese schuldencrisis te bezweren.

De week van de vleeswaren? Eerder de week van de internationale instituties. De reeks nieuwsberichten – waarin afkortingen prominenter aanwezig zijn dan het water in het Rapenburg – zijn in feite incidenten in een meer abstracte ontwikkeling: internationale instituties spelen een steeds grotere rol in de politieke en economische realiteit. Inherent aan dit gegeven is de probleemstelling waarom soevereine staten deze internationale instituties creëren. In abstracto zijn er immers talloze elementen op dit gegeven af te dingen, zoals de effectiviteit van deze instituties en de vraag waarom staten soevereiniteit afstaan in een globaliserende wereld waarin soevereiniteit steeds zeldzamer dreigt te worden. In dit essay wil ik dieper ingaan op de vraag waarom soevereine staten internationale instituties creëren. Middels twee prominente theoretische perspectieven, namelijk het realisme en liberalisme, probeer ik een antwoord de formuleren op deze vraag en kijk ik welke theorie het meest overtuigend is.

De eerste theorie is het realisme. Dit denkbeeld gaat ervan uit de mens van nature een slechte kern heeft – denk bijvoorbeeld aan egoïsme en jaloezie – en dat dit onveranderbaar is. Het doel van de staat is overleven en macht, dit laatste bepaald hoe een staat zich gedraagt. Buiten de staat heerst er anarchie omdat er geen overkoepelende organisatie c.q. ordenend principe is, waardoor de staat is aangewezen op zichzelf – dit heet selfhelp. In het realisme is de staat één geheel, men kijkt dus niet naar interne zaken. Dit komt vanwege het idee dat het niet uitmaakt wie er aan de macht is: ieder handelt uiteindelijk toch vanuit het belang van de staat en die blijft altijd hetzelfde. Het veiligheidsdilemma wordt opgelost middels een machtsevenwicht waarbij er een bipolaire situatie is, uitgaande van twee machtsblokken die elkaar in evenwicht houden. Het is duidelijk dat het doel van het realisme het verklaren van de internationale betrekkingen is.

De tweede theorie is het liberalisme. Deze visie gelooft net zoals het realisme dat de mens van nature een slechte kern heeft, maar dat dit wel verholpen kan worden door middel van socialisatie en educatie. Het doel van de staat kenmerkt zich door begrippen als vrede, veiligheid en internationaal recht, en de natuur van het bestuur – democratieën versus dictaturen – bepalen het gedraag van een staat. Ook het liberalisme gelooft in een anarchistische wereld, dit kan echter worden opgelost via internationale instituties zoals de Europese Unie. Er wordt in deze theorie wel degelijk gekeken naar de interne huishouding van een staat zoals leiders en staatsvorm. Het veiligheidsdilemma wordt opgelost via de verspreiding van democratie en het instellen van internationale instituties. Het is dan ook niet gek dat deze theorie met name voorspellend is omtrent hoe de wereld in elkaar zou moeten steken.

Het intrigerende is dat wat betreft internationale instituties beide theorieën sterk uiteenlopen. De realisten in de leer der internationale betrekkingen geloven dat soevereine staten alleen zullen samenwerkingen als men er voordeel bij heeft, het eigenbelang staat voorop. Zodra dit niet meer geldt houdt de samenwerking acuut op en in de praktijk zien realisten geen heil in internationale instituties, of zoals Donnely omschrijft: “Institutions (…) can usually be ignored because they rarely exert a significant influence on the interests or interactions of states in anarchy.” De liberalen daarentegen geloven juist in internationale instituties omdat volgens hen alle actoren daar baat bij kunnen hebben en dit het idealistische toekomstbeeld dichterbij brengt. Internationale instituties kunnen ordenende principes in de anarchistische internationale betrekkingen zijn en bijvoorbeeld veiligheid, vrede, democratie en recht verspreiden.

Volgens het realisme creëren soevereine staten internationale instituties omdat ze daar op de korte termijn baat bij hebben en volgens het liberalisme gedragen staten zich zo omdat dit op de lange termijn voor iedereen gunstig is. Wie heeft er gelijk? Deze retorische vraag is lastig te beantwoorden en voortdurend onderwerp van debat in de internationale betrekkingen. De Europese Unie is in deze context een belangrijk verhaal, omdat dit in feite een uniek project in de wereldgeschiedenis is waarbij staten vrijwillig soevereiniteit afstaan aan een supranationale organisatie, en dit voor decennia ongelofelijk goed heeft gewerkt: de EU heeft het Europese continent vrede en welvaart gebracht. Voor liberalen is dit dus een prachtig argument om hun theorie kracht bij te zetten. Ondanks het zware weer waarin de EU verkeert hebben de liberalen mijn inziens gelijk. Ik ben benieuwd of er slaperige forenzen in de trein zitten die beseffen welke omvangrijke theorieën er achter de simpele krantenkoppen zitten!

Links versus rechts: over begrippen en onbegrip

Daan — Tue, 27 Sep 2011 07:15:35 +0000

Foto Bas Bogers

Vorige week stond er op dit weblog een stuk getiteld Stekkerblokken en ondefinieerbare begrippen: de klassieke links-rechts tegenstelling in perspectief. Daarin beweert Tycho met grote stelligheid dat de tegenstelling links-rechts achterhaald is. Daarnaast propageert de gezworen D66’er nog maar eens het evangelie van zijn eigen partij, als je dan toch bezig bent… De begrippen zouden, zo vind de schrijver, door nieuwe ontwikkelingen in de politiek achterhaald geraakt; ze zijn anachronistisch geworden – over begrippen gesproken. Zo is de hypotheekrenteaftrek, naast een afgrijselijk woord, een grove overheidsinmenging in de huizenmarkt. Iets waar rechts tegen zou moeten zijn, als je de oude begrippen gebruikt. En wat denk je? Rechts is voor!

Wie zich heel letterlijk laat leiden door de ‘oude’ tegenstelling tussen links en rechts komt inderdaad tot de conclusie dat links voor en rechts tegen de overheid is – of tegen en voor de markt, dat hangt er maar vanaf. Dan kan rechts nooit voor de hypotheekrenteaftrek zijn. De politiek is echter altijd een stuk complexer geweest. Zo ook de tegenstelling tussen links en rechts. Toch hypotheekrenteaftrek is een typisch rechtse maatregel: een enorm belastingvoordeel voor de rijken. En hier zijn we weer terug bij de klassieke, Franse oorsprong van de begrippen. Het is een tegenstelling tussen de gevestigde orde en zij die de macht, rijkdom en kennis eerlijker willen verdelen. Dat is de betekenis van links en rechts, anno nu.

Wie de tegenstelling zo definieert merkt dat hij opeens wel klopt: De PVV, de SP, GroenLinks en zelf D66 krijgen een mooi plekje in het landschap. En die partijen leverden zo nu en dan, bij de een vaker dan de ander, problemen op in de ‘klassieke’ tegenstelling. De PVV is rechts, ze strijd voor de belangen van de gevestigde culturele orde evenals de gevestigde orde op de arbeidsmarkt. Hoewel de SP cultureel voor iets meer openheid is staan ook zij pal voor de gevestigde belangen op de arbeidsmarkt. GroenLinks kiest voor – naast de toekomst – het openbreken van de arbeidsmarkt, het milieubeleid, de zorg en het onderwijs om op elke plek een meer democratische organisatie af te dwingen en zo groepen die nu buiten de boot vallen meer kansen te geven. Minder regels, veel kansen. D66 wil eveneens groepen die erbuiten vallen meer ruimte geven maar eist daarbij meer eigen verantwoordelijkheid, meer markt, bijvoorbeeld in de zorg.

Je zou dit ook progressief/conservatief kunnen noemen maar dat is dezelfde vage begrippen van nieuwe letters voorzien. Begrippen ontlenen hun betekenis aan het gebruik en dat is er nog volop. Wie de wereld wil begrijpen moet kijken of begrippen nog wel kloppen maar kijken hoe de betekenis van die begrippen is verandert. Wie een verkiezingstruc nodig heeft kan goed aan begrippen morrelen, bij gebrek aan kroonjuwelen. Maar dat is wel achterhaald: het voortdurend terugkomen op de idee dat ‘ideologieën niet bestaan’ en dat ‘links en rechts achterhaald zijn’. Dat is een goedkope manier om het gebrek aan een eigen ideologie, een eigen idee te verbergen. Want waarom zou je iets hebben wat niet bestaat?

Stekkerblokken en ondefinieerbare begrippen: de klassieke links-rechts tegenstelling in perspectief

Tycho — Wed, 21 Sep 2011 21:30:10 +0000

Wat hebben discussies over poedels en kleuters, eindeloze grappen over de Sahara en voorbeelden met stekkerblokken te maken met de nationale politiek van Nederland? Het antwoord is de Algemene Politieke Beschouwingen. Dit jaarlijkse politieke toneel wordt traditiegetrouw na Prinsjesdag opgevoerd. Fractievoorzitters gaan met elkaar en de minister-president in debat, en als we de kranten mogen geloven kunnen we een grote botsing verwachten tussen de rechtse coalitie en de linkse oppositie. De vraag is echter of het terecht is om in deze bewoordingen te spreken over deze discrepantie. Zijn ‘links’ en ‘rechts’ niet lang vervlogen begrippen? Mijn inziens klopt dit inzicht. De belangrijkste tegenstelling die Nederlandse partijen en kiezers verdeelt is niet de tegenstelling tussen links en rechts.Een begrip zonder geschiedenis is als een mens zonder geheugen – voor een zuivere discussie is het van belang om te beseffen hoe de begrippen links en rechts ooit zijn ontstaan. Het verhaal gaat terug naar de roerige Franse geschiedenis van eeuwen geleden, waar de Assémblee Nationale het trotse volk vertegenwoordigd. Tijdens een stemming op 11 september 1789 zaten degenen die de machtspositie van de koning intact wilden houden, de geestelijkheid en hoge adel, rechts van de voorzitter. De tegenstanders die het ambt van de koning wilden vernieuwen, de burgers, zaten juist links. Deze fysieke scheiding van links en rechts symboliseerde de klassieke tegenstelling – hoeveel invloed timmermannen op ons publiek debat kunnen hebben is verbazingwekkend.

Terug naar de Nederlandse polder, waar de frisse wind van verandering door het partijpolitieke stelsel waait. Ook in de vierkante meter van Den Haag werd tijdelijk de klassieke tegenstelling visueel benadrukt: de Sociaal Democratische Arbeiders Partij nam links van de voorzitter plaats, terwijl de Anti Revolutionaire Partij met confessioneel bloed in haar politieke aderen rechts van de voorzitter zat. Een hele rits veranderingen volgden elkaar op. Niet alleen veranderde de vergaderzaal van de Tweede Kamer als Neerlands politieke arena van samenstelling en vorm, de pragmatische partij D66 zorgde na haar oprichting in 1966 voor een politieke aardverschuiving en proclameerde dat ideologieën voorbij waren. De Paarse jaren, waar de rechtse VVD en de linkse PvdA samen regeerden met D66 als politiek smeermiddel, spraken boekdelen.

En terwijl de nieuwe partijen als kinderen op een schoolplein over elkaar heen buitelen, politici het parlement even snel verlaten als een forens de stoptrein naar Amsterdam en politieke ideeën even vluchtig veranderen als de richting van dansende herfstbladeren in de wind, gebruiken kiezers desondanks al tientallen jaren de links-rechts tegenstelling. Zo is er een onderzoek bekend waaruit blijkt dat 98% van de kiezers zichzelf een plaats kan geven in de links-rechts tegenstelling. Uit het Nationaal Kiezersonderzoek blijkt dat 30% van de kiezers zich als links identificeert, en 30% als rechts. Ergo: dit model heeft absoluut nog niet aan betekenis en belang verloren. Is dit terecht? Nee, want de begrippen zijn niet te definiëren.

De termen in abstracto bieden al genoeg stof om over na te denken. Zo krijgen ze bijvoorbeeld in de geschiedenis telkens een nieuwe betekenis toegewezen. Laten we nog eens teruggaan naar de prille geboorte van de twee begrippen. In het Frankrijk van de achttiende eeuw betekende links tegenstander van het ancien regime, en rechts een voorstander. In Nederland werd onder links liberaal verstaan, en onder rechts confessioneel. Vervolgens verschoof de aandacht naar links als sociaal en rechts als kapitalistisch. Een andere invulling is dat links veel overheidsinvloed ambieert, en rechts juist zo min mogelijk overheid apprecieert.

Ook op het niveau van politieke partijen is het lastig aan te geven wat in welk hokje hoort. Een mooi voorbeeld vormt het interview met Alexander Pechtold van december 2010 in de Volkskrant, waar hij nuanceringen plaatst betreffende de linkse oppositie. Dit oppositionele blok, bestaande uit voornamelijk GroenLinks, D66, PvdA en de SP, wordt vaak onder één noemer geschaard, maar de D66-leider maakte een scherp onderscheid tussen conservatief-links en conservatief-rechts. Ook de PVV is exemplarisch voor dit probleem. Bij uitstek een rechtse partij, wordt vaak gedacht. Desondanks hebben ze sociaal-economisch een zeer linkse agenda, die sterke overeenkomsten vertoont met de traditioneel linkse SP.

Voorts zijn er op het gebied van politieke onderwerpen ook moeilijkheden te vinden. De vraag wanneer een onderwerp links of rechts is staat hier centraal – maar wie kan hier eenduidig antwoord op geven? Dat is welhaast onmogelijk. Neem bijvoorbeeld de hypotheekrenteaftrek. Door deze maatregel zit de overheid vuistdiep in de woningmarkt, dus logischerwijs zouden rechtse partijen die voor minder overheidsinvloed, zoals de VVD en het CDA, tegen moeten zijn. Paradoxaal genoeg zijn juist deze twee partijen mordicus tegen het aanpassen van dit overheidsbeleid. Zo zijn er nog talloze andere voorbeelden – koopzondag, ontslagrecht, Europa – te noemen. Verwarring alom.

De kern van het verhaal is dat de werkelijkheid te complex is om te vatten in twee eenvoudige begrippen, waardoor deze begrippen niet te definiëren zijn. Hiermee levert de anachronistische links-rechts tegenstelling een fors stuk bruikbaarheid en geloofwaardigheid in. Desondanks houden kiezers de behoefte om de gecompliceerde werkelijkheid te reduceren tot een overzichtelijk geheel. Zijn er andere tegenstellingen denkbaar die deze wens tegemoet komen? In het publieke debat wordt er veel gerept over de conservatief-progressief tegenstelling. Ook een mengvorm is denkbaar: hierbij worden nuanceringen aangegeven zoals conservatief-liberaal. Wat de meest ideale typeringen zijn is in ieder geval een nuttiger debat dan bakkeleien over stekkerblokken.

Vrij Nederland duidt het internet in de ‘VN Mediagids’

Tim — Wed, 14 Sep 2011 19:42:28 +0000

Opinietijdschrift Vrij Nederland gaat in oktober vier keer een mediagids bij zijn magazine toevoegen, zo schrijft hoofdredacteur Frits van Exter op de website van het blad. De mediagids zal naast columns ‘de beste bronnen bij het nieuws’ gaan leveren. Kortom: opvallende documentaires, fotoseries en andere actuele media die je niet mag missen op het internet.

De redactie verwijst niet simpelweg, maar selecteert en recenseert de bronnen, zodat de lezer snel zijn voorkeur kan bepalen. Zo treed VN op als een ‘curator’ op het internet, een papieren Nalden.net, maar dan voor actueel nieuws.

Op de website van Vrij Nederland worden de lezers opgeroepen interessante tips door te geven. Maar, zitten we wel te wachten op een papieren blad dat ons verwijst naar de dingen die op internet gebeuren? Waarom worden de ingestuurde gouden tips van lezers niet gewoon meteen op de website gepubliceerd? En is een tweet of blogpost nog wel actueel op het moment dat Vrij Nederland aan het einde van de week op de deurmat valt? Ik zie mezelf trouwens al achter de computer de links uit de mediagids overtypen in de browser.

Nrc.next bedacht hetzelfde concept al eerder, en voerde het uit in de vorm van een succesvolle weblog. Zij berichten al ruim een jaar elke dag over de beste bronnen voor actualiteiten op het internet. Al met al is de gedachte van Vrij Nederland een goede gedachte, maar waarom in hemelsnaam op achterhaalde dode bomen?